Σε έναν κόσμο, όπου οι άνθρωποι παύουν να αναγνωρίζονται από αυτό που είναι και αναγνωρίζονται μόνο από την εικόνα που προβάλουν.
Όπου η κοινωνική θέση προηγείται της ανθρώπινης ύπαρξης.
Όπου η εικόνα αποκτά μεγαλύτερη αξία από το σώμα που τη φέρει…

…γεννιούνται τα ερωτήματα: Πόσο εύκολα θυσιάζουμε την αλήθεια μας για να διατηρήσουμε   μια κοινωνική θέση;
Πόσο από αυτό που ονομάζουμε «εγώ» μάς ανήκει πραγματικά;
Ποιος είμαι όταν οι άλλοι σταματήσουν να με αναγνωρίζουν;
Μπορεί η ταυτότητα να υπάρξει χωρίς το βλέμμα των άλλων;
Πόσο από αυτό που ονομάζουμε «εγώ» μάς ανήκει πραγματικά;

Με αφετηρία το σύμπαν του Γκόγκολ και μέσα από τη μελέτη των εννοιών της κοινωνικής ταυτότητας, της εξουσίας και της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, με άξονα τον λόγο και την έντονη σωματικότητα, μεταφέρεται στη σκηνή ένας κόσμος όπου το παράλογο γίνεται η πιο ακριβής περιγραφή της πραγματικότητας.

Ένα πρωινό, ο Κοβαλιόφ ξυπνά και ανακαλύπτει ότι η μύτη του έχει εξαφανιστεί. Σύντομα θα τη συναντήσει να κυκλοφορεί στην πόλη ως πολιτικός σύμβουλος υποβάλλοντας σεβασμό και αναγνώριση. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ένα αλλόκοτο ταξίδι, όπου η λογική δεν πρυτανεύει πια και η πραγματικότητα αλλοιώνεται μέσα από έναν καθρέφτη γεμάτο ειρωνεία.

Σχεδόν δύο αιώνες μετά τη συγγραφή της «Μύτης» η σάτιρα του Γκόγκολ παραμένει προφητική και επίκαιρη. Σε μια εποχή όπου η εικόνα προηγείται της ουσίας, όπου η δημόσια περσόνα συχνά υπερισχύει της πραγματικής ταυτότητας και όπου η κοινωνική αποδοχή μοιάζει να καθορίζει την ανθρώπινη αξία, ο Γκόγκολ σατιρίζει. Και μέσα από τη σάτιρα μας αφυπνίζει να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας.

Η παράσταση δεν επιχειρεί να εξηγήσει το παράλογο. Το κατοικεί. Γιατί το πιο τρομακτικό στον κόσμο του Γκόγκολ δεν είναι ότι μια μύτη απέκτησε ζωή. Είναι ότι όλοι συνέχισαν να ζουν σαν να μη συνέβη τίποτα. Φαίνεται αστείο, δεν είναι, είναι τρομακτικά αληθινό. Η πραγματικότητα του Γκόγκολ είναι πιο απειλητική από την φαντασία μας.